Біяграфія Eurythmics

Ангельскі поп-дуэт Eurythmics быў заснаваны ў 1980 годзе кампазітарам і музыкам Дэйвам Сцюартам і спявачкай Энні Ленакс. Упершыню гэтая пара стала працаваць разам у складзе поп-групы The Tourists, заснаванай Сцюартам і яго прыяцелем Піцерам Кумсам, які быў аўтарам і выканаўцам усіх песень калектыва. Ленакс, маладая спявачка з Шатландыі, кінула дзеля ўдзела ў групе навучанне ў Каралеўскай Акадэміі Мастацтваў, дзе яна вывучала гульню на флейце і клавішных прыладах. Дадатковым момантам, які прыцягнуў Ленакс да ўступа ў The Tourists, быў сам Сцюарт – пара даволі хутка сыйшлася, і неўзабаве яны ўжо жылі разам.
The Tourists запісалі два альбома, дасягнулі вызначанага ўзроўня камерцыйнага поспеху, аднак у цэлым досвед быў далёкі ад пазітыўнага – у групы былі даволі складаныя адносіны з лэйблам, якія скончыліся судовымі разглядамі, удзельнікі не знаходзілі агульнай мовы ўсярэдзіне гурта, і ў канцы канцоў The Tourists ціхенька разваліліся.
Нягледзячы на тое, што разам з развалам групы спыніліся і рамантычныя адносіны паміж Ленаксам і Сцюартам, яны, тым не менш, вырашылі захаваць творчае партнёрства. Так нарадзіўся дуэт Eurythmics. З першых жа дзён існавання новага калектыва было вырашана, што асноўным прынцыпам існавання Eurythmics будзе воля ад неабходнасці ісці на кампраміс. Сцюарт і Ленакс застануцца адзінымі сталымі ўдзельнікамі дуэта, а астатнія музыкі будуць прыцягвацца па меры неабходнасці і магчымасцяў. Дуэт таксама вырашыў не абмяжоўваць сабе ніякімі стылістычным рамкамі – першапачаткова яны будуць поп-групай, аднак пакінуць за сабою права эксперыментаваць з электроннымі прыладамі і авангарднымі ўплывамі. Наколькі высока пазначалі Eurythmics, стала зразумела па тым, з кім яны вырашылі супрацоўнічаць падчас запісу свайго дэбютнага альбома “In the Garden” – у якасці прадзюсара быў вылучаны Коні Планк, які супрацоўнічаў з легендарнымі краут-рок-калектывамі Kraftwerk і Neu, а ў спісе запрошаных музыкаў лічыліся Джэкі Лібіцайт і Холь'гер Зукай з Can, ударнік Blondie Клем Берк і флейтыст Тім Уітэр. Нягледзячы на прыцягненне цяжкай артылерыі, меланхалічны і халодны сінты-поп-альбом быў прыняты даволі прахалодна як крытыкамі, так і публікай. Ні кроплі не збянтэжаныя падобнай халоднасцю, Энні і Дэйв узялі крэдыт і заснавалі ўласную маленечкую студыю над памяшканнем фабрыкі па вырабе рамак для фатаграфій. Такі падыход дазволіў Eurythmics істотна эканоміць на аплаце дарагога студыйнага часу і эксперыментаваць уволю. З іншага боку, у турнэ яны выступалі выключна ўдзвюх, выкарыстоўваючы рознае электроннае абсталяванне для ўзнаўлення поўнамаштабнага гучання, і перавозіць усё гэтае абсталяванне ім прыходзілася самастойна. У раёне 1982 года такі выматвальны графік даў аб сабе ведаць – Сцюарт быў шпіталяваны з лёгачным захворваннем, а Ленакс перанесла нервовы зрыў. У 1983 годзе выйшаў другі альбом Eurythmics пад назвай “Sweet Dreams (Are Made of This)”, і сітуацыя імгненна змянілася. Загалоўная рэч, якая выйшла першым сінглам з альбома, стала фенаменальным хітом у роднай Вялікабрытаніі, шмат у чым дзякуючы даволі авангарднаму для таго часу відэакліпу, дзе Энні Ленакс з'яўлялася з сцісла стрыжанымі памяранцавымі валасамі. Неўзабаве заваяваліся і заакіянскія хіт-парады – “Sweet Dreams” узлезла на першае месца амерыканскіх чартаў, а фота Энні Ленакс (з памяранцавымі, зразумела, валасамі) упрыгожыла вокладку часопіса Rolling Stone. Сцюарт у інтэрв'ю прызнаўся, што знакамітая басовая партыя, якая маментальна стала візітнай карткай песні, была прыдумана выпадкова – адзін з трэкаў, над якім працавала група, быў прайграны задам наперад, і так з'явіўся гэты гук. Годам пазней Eurythmics выпусцілі наступны альбом “Touch”. Альбом быў сустрэты гэтак жа пазітыўна, як і яго папярэдні – тры сінгла з альбома, бліскучая меланхалічная сінты-поп-балада “Here Comes the Rain Again”, пачуццёвая “Who’s That Girl?” і нечакана вясёлая, запраўленая карыбскімі матывамі “Right By Your Side” сталі хітамі, а знятыя на іх кліпы вельмі актыўна круціліся на MTV. У тым жа годзе Eurythmics запісалі саўндтрэк для экранізацыі знакамітага рамана Джорджа Оруэлла «1984». Рэжысёр Майкл Рэдфорд, праўда, заявіў, што яму навязалі гэты саўндтрэк, і ў фільме гучыць больш традыцыйная аркестровая музыка. Матэрыял жа, напісаны Eurythmics, у канцы канцоў выйшаў асобнай пласцінкай пад назвай “1984 (For the Love of Big Brother)”. Адзіная кампазіцыя з вакалам “Sexсrime (Nineteen Eighty Four)” была выпушчана асобным сінглам і зноў стала вялізным хітом у Вялікабрытаніі. У тым жа годзе лэйбл групы выпусціў міні-альбом “Touch Dance” – на ім было некалькі танцавальных рэміксаў на песні з альбома “Touch”. Наступны альбом групы пад назвай “Be Yourself Tonight” убачыў святло годам пазней, і на ім Eurythmics паспрабавалі пашырыць сваё гучанне. У запісы гучаць жывыя націскныя, бас-гітара (партыі апошняй падаў Дын Гарсия, шмат пазней які заснаваў выдатны калектыў Curve) і духавая секцыя, а сярод запрошаных музыкаў адзначыліся Стіві Уандэр, што згуляў на губным гармоніку, і Майкл Кейман, які займаўся аркестравымі аранжоўкамі. Таксама на пласцінцы былі два дуэта - з Арэтай Франклін і Элвісам Кастела. Сінглы Eurythmics зноў заваявалі чарты - асабліва паспяховай стала знакамітая песня “There Must Be an Angel (Playing With My Heart)”, у якой гучаў губны гармонік Стіві Уандэра. Традыцыя выпуску па альбоме ў год працягнулася і ў 1986 году, калі выйшаў “Revenge”. У параўнанні з “Be Yourself Tonight”, альбом вырабіў прыкметна менш шуму – сінгл “Missionary Man” патрапіў у танцавальныя чарты, а ў астатнім усё было куды сціплей. Нягледзячы на гэта, менавіта “Revenge” па-ранейшаму ўтрымлівае званне самога які прадаецца альбома дуэта. Прыкладна ў гэты жа час удзельнікі групы сталі патроху займацца ўласнымі справамі па-за Eurythmics – Сцюарт заняўся прадзюсаваннем, Ленакс узялася асвойваць акцёрскае рамяство. Зрэшты, у наступным жа годзе, сапраўды па раскладзе, выйшаў яшчэ адзін альбом Eurythmics “Savage”. У гэты раз група зрушылася ў меней камерцыйным кірунку, прадставіўшы калекцыю мрачнаватых, амаль цалкам электронных нумароў з глыбейшымі і асабістымі тэкстамі. У інтэрв'ю Энні Ленакс сказала, што калі “Revenge” быў бліжэй да стюартаўскага разумення таго, як павінны гучаць Eurythmics, то ў “Savage” гучыць яе версія. Разам з альбомам быў выпушчаны аднайменны фільм, які складаўся з кліпаў на кожную песню з альбома. Рэжысёрам усіх кліпаў выступіла Сафі Мюлер. Апошняй працай Eurythmics перад распадам стаў альбом “We Too Are One”, які выйшаў у 1989 годзе. Нягледзячы на тое, што пару песень з яго па звычцы ўзлезла па лесвічцы хіт-парадаў (напрыклад, “King and Queen of America”), па альбоме было чуваць, што Eurythmics стомленыя. Гэта сапраўды так і было – за восем гадоў група выпусціла восем альбомаў, а гэтакі шчыльны графік працы адбіўся на адносінах паміж Ленакс і Сцюартам. Ініцыятарам растання была Ленакс – яна жадала ўзяць творчы водпуск, каб завесці дзіця і абдумаць кірунак далейшай творчасці па-за рамкамі дуэта. Сцюарт таксама быў не супраць – з 1990 па 1998 год Ленакс і Сцюарт практычна не мелі зносін. Першай працай па-за Eurythmics стаў інструментальны дуэт Сцюарта з галандскай саксафаністкай Кэнді Далфер пад назовай “Lily Was Here”, які карыстаўся фенаменальным поспехам. Першая сольная праца Ленакс, альбом “Diva”, убачыла святло ў 1992 годзе; яго таксама чакаў вялізны поспех як у крытыкі, так і публікі. Ленакс запісала прыгожую песню для саўндтрэка фільма Фрэнсіса Форда Копалы «Дракула Брэма Стокера» “Love Song for a Vampire”, якая патрапіла ў чарты нараўне з загалоўным сінглам з “Diva” песняй “Why”. Сцюарт таксама заняўся напісаннем музыкі да фільмаў, а пазней пазбіваў групу The Spiritual Cowboys, з якой запісаў тры альбома. У 95-м выйшаў яго першы цалкам сольны альбом “Greetings the Gutter”, трыма гадамі пазней рушыў услед “Sly-Fi”. Ленакс вялікую частку 90-х трымалася ў цені, аднак у 97-м выпусціла чарговы альбом, “Medusa”, які складаўся цалкам з кавер-версій песень іншых музыкаў, ад The Clash да Боба Ділана і Procol Harum. Альбом стаў нумарам адзін у Вялікабрытаніі. Сцюарт і Ленакс аднавілі зносіны ў 1998 году пасля смерці іх калегі па The Tourists Піта Кумса. У 1999 году, праз 10 гадоў пасля выхаду іх апошняга альбома, на святло з'явіўся новы альбом Eurythmics “Peace”. У ангельскім хіт-парадзе альбом дабраўся да чацвёртага месца. Пазней, аднак, музыкі зноў разбегліся. Трэці сольны альбом Ленакс, “Bare”, убачыў святло ў 2003 годзе, а годам пазней яна запісала песню “Into the West”, якая ўвайшла ў саўндтрэк фільма «Уладар кольцаў: вяртанне караля». Гэтая песня прынесла Ленакс прэмію «Оскар» у намінацыі «Лепшая песня да кінафільма». У 2005 году, каб адзначыць 25-летні юбілей групы, Eurythmics выпусцілі зборнік пад назовам “Ultimate Collection”, у які нават увайшлі дзве новыя песні. Усе восем іх студыйных альбомаў былі таксама перавыданы з новым палепшаным гукам і мноствам дадатковых матэрыялаў.